เกิดอะไรขึ้นกับฉัน  จากซึมเศร้า10ปี ไบโพลาร์ขั้วลบ  2 อาทิตย์  ชีวิตแหลกเหลว                             

เพราะคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้     

 มาเป็นโพเบียสังคมซะงั้น  อาจเป็นเพราะกลัวผิดผลาดล้มเหลวเหมือนที่ผ่านมา  เลยทำให้เป็นโรคขี้กลัว

จาก เพอร์เฟ็กต์ชั่นนิช   ขี้กังวล   มากลายเป็นพวกเหลวแหลก ไม่กล้าทำอะไร

กลัว  ไปซะทุกอย่าง   เกิดอะไรขึ้นกับตัวฉัน  ตั้งแต่ อกเดาะ  เพราะความรักไม่เป็นเหมือนใจคิด  ถูกทิ้งตั้งแต่ยัง

คิดว่ารักกัน  พอรู้ความจริง  ว่าเค้าฝืนทนอยู่กับเรามานาน  ก็ทำให้คนซึมเศร้าแบบเรา  หายซึมไปเลย  กลายมา

เป็นพวกสิ้นดิด  คิดอะไรไม่ออกชีวิต  หยุดนิ่ง  กลัวผิดผลาดไม่ กล้า   เริ่มใหม่   ไม่กล้าก้าวเดิน    จะเป็นแบบนี้

ไปอีกนานไหม  จะเกิดอะไรขึ้นกับฉันอีก  

 จากคนชอบกรีดข้อมือ  กลายเป็นคนกลัวมีด  กลัวของมีคม    ต้นเหตุเกิดจากรอยแผลที่ทำไว้ตอนฉันโดนเธอ

ด่า ฉันว่ามันอาจคุ้มค่า    ที่ทำให้เราลืมสนิทว่า  โดยเธอด่าอะไรบ้าง

 แต่เพราะมันเป็นแผลเป็นที่ไม่มีวันหายไป  เห็นทีไร  ก็ทำให้คิดถึงเเต่เธอ   ยังคงร้องไห้เมื่อเห็นมัน เห็นภาพตัว

เองใช้สายสมอท็อกรัดแขน  แล้วใช้คัตเตอร์บรรจงกรีด  เห็นเนื้อค่อยๆ เปิด เลือดไหลริน  เห็นภาพเธอทำแผล

ให้  จดจำคำพูดและท่าทีของเธอ  เธอดูห่วงใยฉัน  และ   ความเป็นจริง  คำพูดที่ฟังจากเพื่อนว่า เธอแค่คิดว่า

หาก     ฉันมาตายที่บ้านเธอ  เธอจะเดือดร้อน  มันช่างแสนเจ็บปวด  มันคุ้มค่าไหม หากอยากลืมคำด่าของเธอ 

 แต่ต้อง    มารู้ความจริงว่า  แท้จริงแล้ว  เธอไม่ได้ห่วงใยฉันเลย

จากคนชอบเข้าสังคม   มากลายเป็นพวกตื่นคน  เกิดอะไรขึ้น    การได้พบเจอ  พูดคุย ทักทาย  กลายเป็นเรื่อง

หน้าหวั่นใจ   ไม่รู้จะพูดอะไร  ไม่กล้าสบตา ไม่กล้ามองหน้า  และไม่กล้าพูดคุย  ไม่กล้าโทรหาใคร 

จากคนรักหมา  ชอบจับเห็บหมา  ชอบฟัดกับหมา   กลายเป็นพวกเห็นหมาแล้วนิ่งเฉย   ไม่เล่นด้วย  กลัวหมา

โดดใส่ กลายเป็นพวกกลัวเห็บหมาซะงั้น   หมายังกลัวอีกเกิดอะไรขึ้น

จากคนรักกีฬากลางแจ้ง  กลายเป็นพวกกลัวแดด   ถ้าเห็นแดด   ฉันจะอยู่แต่ในบ้าน   จักรยานก็กลัว   กลัว

ทำไม  แต่ก่อนออกจะชอบ  กลัวการขี่รถ  ขับรถ  พ่อโกรธใหญ่เลย  ให้ไปเรียนขับรถต่างจังหวัดแต่ดันหนีกลับ

บ้าน   หนีกลับบ้านไม่เท่าไหร่หลงอีกตะหาก   ทั้งที่เป็นเส้นทางประจำ  แต่ดันหลงได้อีก  มันเกิดจากการไม่ได้

ออกจากบ้านนาน3เดือนรึไงนะ  ลืมหมดสิ้นทุกอย่างเหมือนไม่เคยผ่าน  เหมือนไม่รู้จัก   ขึ้นรถผิด  จำถนนไม่

ได้   มันบ้าอะไรวะ  จำร้านข้างทางไม่ได้

 

กลัวบ้าอะไรนักหนา  กลัวการสมัครงาน  กลัวการต้องพบเพื่อนใหม่  รวมถึงการพบเพื่อนเก่าด้วย

Comment

Comment:

Tweet

#2 By (180.183.15.244|180.183.15.244) on 2015-05-30 15:20

อ่านแล้วดีใจมาก ที่ไม่ได้เป็นโรคนี้คนเดียว

จากซึมเศร้ามา 5 ปี

กลายเป็นแมเนียในไบโพล่าร์ซะงั้น

#1 By lunatic_girl on 2012-01-09 11:00